Een veehouder staakt eind 2002 zijn melkveehouderij. De ligboxenstal met ondergrond, erf, pad, betonplein en de aangesloten landerijen zijn verkocht aan een BV. In de koopovereenkomst wordt aan het agrarische bouwblok € 158.823 toegerekend en aan de landerijen € 813.060. De veehouder gebruikt de landerijen als weidegrond. De koper is een naburig zaadteeltbedrijf die de grond vervolgens benut voor het bouwen van kassen. De inspecteur stelt dat de waarde in het economische verkeer bij voortgezet agrarisch gebruik (WEVAB) van het bouwblok € 145.000 is en van de landerijen € 440.000 en baseert dat op een voortgezet gebruik als melkveebedrijf. Volgens de inspecteur claimt de veehouder ten onrechte voor de volle verkoopbedragen, dus ook de waardestijging tot tuinbouwgrond, de landbouwvrijstelling. Rechtbank Haarlem oordeelt dat het verschil in prijs tussen de grond als weidegrond en tuinbouw in kassen wel onder de vrijstelling valt. De Inspecteur gaat in hoger beroep.

Hof Amsterdam oordeelt vervolgens dat de inspecteur de vrijstelling te beperkt uitlegt door slechts uit te gaan van de formele agrarische bestemming ten tijde van de verkoop. In de WEVAB kan namelijk zijn verdisconteerd de invloed van verwachtingen omtrent mogelijke toekomstige aanwending van de grond in een ander soort landbouwbedrijf. Tussen partijen is voorts niet in geschil dat het bedrijf van de koper onder de definitie valt van een landbouwbedrijf. Verder maakt het niet uit dat het oude bestemmingsplan geen grootschalige kassenbouw toestond. Het beroep van de inspecteur is ongegrond.

Bron: Hof Amsterdam

Deel nieuwsitem: